نشانه های بیماری ام اس(8 نشانه) / آیا بیماری ام اس ارثی است؟

آخرین به‌روزرسانی در 2024-09-18 توسط مریم فرجی

بیماری ام اس

مولتیپل اسکلروزیس یا ام اس، یک بیماری مزمن التهابی است که سیستم عصبی مرکزی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. سیستم عصبی مرکزی شامل مغز و نخاع می‌شود. در افراد مبتلا ، سیستم ایمنی بدن به اشتباه به غلاف میلین حمله می‌کند. غلاف میلین، یک لایه محافظ است که سلول‌های عصبی را احاطه می‌کند. این حمله باعث آسیب و التهاب می‌شود که می‌تواند به سیگنال‌های عصبی بین مغز و سایر قسمت‌های بدن آسیب برساند.

https://internists.ir/wp-content/uploads/2024/07/aspose_۱۴ژوئیه،۲۳.۰۲۲.mp3

انواع بیماری ام اس

چهار نوع از ام اس وجود دارد:

ردیف	انواع	توضیحات
1	عود کننده-بهبود یابنده ام اس (RRMS)	شایع ترین نوع است. این بیماری با دوره های عود (حملات) مشخص می شود که علائم جدید یا بدتر شدن علائم قدیمی ایجاد می کند. این عودها را می توان با دوره های بهبودی دنبال کرد که طی آن علائم به طور کامل یا جزئی از بین می روند. RRMS در نهایت می تواند به نوع پیشرونده بیماری تبدیل شود
2	ام اس پیشرونده اولیه (PPMS)	با ناتوانی عصبی تدریجی از ابتدا مشخص می شود. هیچ عود یا دوره بهبودی وجود ندارد. PPMS دومین نوع شایع ms است.
3	ام اس عود کننده ثانویه (SPMS)	نوعی ازms است که در افراد مبتلا به RRMS ایجاد می شود. با گذشت زمان، عودها کمتر مشخص می شوند و بهبودی کمتر کامل می شود. ناتوانی عصبی نیز به تدریج بدتر می شود.
4	سندرم بالینی جداگانه (CIS)	یک رویداد موقت است که ممکن است اولین علامت باشد. CIS با علائم جدیدی مشخص می شود که حداقل 24 ساعت طول می کشد. این علائم ممکن است شامل بی حسی، ضعف، مشکلات بینایی یا مشکلات تعادل باشد. CIS ممکن است به RRMS، PPMS یا هرگز به هیچ نوع ms تبدیل نشود.

Multiple sclerosis is a potentially disabling disease of the brain and spinal cord (central nervous system).

In MS, the immune system attacks the protective sheath (myelin) that covers nerve fibers and causes communication problems between your brain and the rest of your body. Eventually, the disease can cause permanent damage or deterioration of the nerve fibers

اسکلتروز چندگانه (MS) یک بیماری بالقوه ناتوان کننده در مغز و نخاع (سیستم عصبی مرکزی) است.

در بیماری ام اس، سیستم ایمنی به غلاف محافظ (میلین) که الیاف عصبی را می پوشاند حمله می کند و باعث ایجاد مشکلات ارتباطی بین مغز و سایر قسمت های بدن می شود. در نهایت، این بیماری می تواند باعث آسیب دائمی یا تخریب الیاف عصبی شود.

.mayoclinic.org

علائم بیماری مولتیپل اسکلروزیس

بیماری (مولتیپل اسکلروزیس) می تواند طیف گسترده ای از علائم را ایجاد کند، زیرا به محل و شدت آسیب عصبی در مغز و نخاع بستگی دارد.

بعضی از شایع ترین علائم شامل:

ردیف	علائم	توضیحات
1	بی حسی یا ضعف	این معمولاً اولین علامتی است که افراد مبتلا تجربه می کنند. بی حسی و ضعف می تواند در هر قسمت از بدن، از جمله بازوها، پاها، صورت، چشم ها یا حتی مثانه و روده ها رخ دهد.
2	مشکلات بینایی	می تواند مشکلات بینایی مختلفی ایجاد کند، از جمله تاری دید، دوبینی، از دست دادن بینایی در یک چشم (نوروئیت اپتیک) و حرکات غیرارادی چشم (نیستاگموس).
3	سرگیجه و عدم تعادل	می تواند بر قسمت هایی از مغز که مسئول تعادل هستند تأثیر بگذارد و باعث سرگیجه، عدم تعادل و مشکل در راه رفتن شود.
4	اسپاسم عضلانی و درد	افراد مبتلا ممکن است اسپاسم عضلانی دردناک (اسپاسم) یا درد عضلانی (میالژی) را تجربه کنند.
5	خستگی	خستگی طاقت فرسا یک علامت شایع است که می تواند حتی پس از استراحت کافی نیز ادامه یابد.
6	مشکلات شناختی	می تواند بر توانایی فرد در تفکر، تمرکز، حافظه و حل مسئله تأثیر بگذارد.
7	مشکلات روده و مثانه	می تواند بر اعصابی که مثانه و روده را کنترل می کنند تأثیر بگذارد و منجر به مشکلات کنترل مثانه، یبوست یا بی اختیاری شود.
8	افسردگی	افسردگی یک مشکل شایع در افراد مبتلا است.

علائم کمتر شایع عبارتند از:

• تشنج
• درد شدید یا درد مزمن
• مشکلات تنفسی
• مشکل در بلع یا صحبت کردن
• خارش یا ریزش مو
• اختلالات عملکرد جنسی

مهم است که به یاد داشته باشید که هر فرد مبتلا تجربه متفاوتی دارد و همه این علائم را تجربه نمی کند. برخی از افراد ممکن است فقط چند علامت خفیف داشته باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است ناتوانی های شدیدتری را تجربه کنند.

بیشتر بدانید:بیماری پارکینسون چیست؟9علت اصلی،بهترین دکتر پارکینسون تهران

علت به وجود آمدن بیماری ام اس چیست؟

علت بیماری هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما محققان معتقدند که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی در ایجاد آن نقش دارند.

عوامل ژنتیکی:

• سابقه خانوادگی: اگر یکی از اعضای خانواده نزدیک شما مبتلا باشد، خطر ابتلای شما به این بیماری بیشتر است.
• HLA-DR: HLA-DR نوعی ژن است که با سیستم ایمنی بدن مرتبط است. افراد دارای برخی از انواع خاص HLA-DR بیشتر در معرض خطر ابتلا هستند.

عوامل محیطی:

• محل زندگی: ام اس در افرادی که در مناطق دورتر از خط استوا زندگی می کنند، شایع تر است.
• عفونت: برخی از عفونت های ویروسی ممکن است خطر ابتلا را افزایش دهد.
• کمبود ویتامین D: سطوح پایین ویتامین D با خطر ابتلا مرتبط است.

این عوامل ژنتیکی و محیطی با هم کار می کنند تا سیستم ایمنی بدن را مختل کنند و باعث حمله به غلاف میلین، لایه محافظی که سلول های عصبی را احاطه می کند، شوند. این حمله باعث التهاب و آسیب به سلول های عصبی می شود که می تواند به علائم ام اس منجر شود.

موارد زیر به طور مستقیم باعث ام اس نمی شوند، اما می توانند خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهند یا علائم آن را بدتر کنند:

• استرس: استرس می تواند علائم را بدتر کند.
• سیگار کشیدن: سیگار کشیدن خطر ابتلا را افزایش می دهد و همچنین می تواند پیشرفت بیماری را تسریع کند.
• چاقی: چاقی در افراد جوان خطر ابتلا را افزایش می دهد.

نشانه های بیماری ام اس در زنان

زنان بیشتر از مردان مبتلا می‌شوند و علائم خاصی نیز وجود دارد که بیشتر در زنان مبتلا به ام اس شایع است.

برخی از علائم رایج ام اس در زنان عبارتند از:

• مشکلات قاعدگی: برخی از زنان مبتلا متوجه می شوند که علائم آنها در طول قاعدگی یا در روزهای قبل از قاعدگی (سندرم پیش از قاعدگی) بدتر می شود. این ممکن است به دلیل تغییرات درهورمون ها باشد.
• مشکلات بارداری: زنان مبتلا به اندازه زنان بدون ام اس باردار می شوند و زایمان می کنند. با این حال، برخی از زنان ممکن است در دوران بارداری یا پس از زایمان عود ام اس را تجربه کنند.
• یائسگی: برخی از زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس متوجه می شوند که علائم آنها در دوران یائسگی بدتر می شود. این نیز ممکن است به دلیل تغییرات در سطح هورمون ها باشد.
• درد: درد، به ویژه درد عصبی، در زنان مبتلا به ام اس شایع تر از مردان است.
• خستگی: خستگی یک علامت شایع است که می تواند کیفیت زندگی را به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار دهد. زنان مبتلا ممکن است بیشتر از مردان خستگی را تجربه کنند.
• افسردگی: افسردگی یک مشکل شایع در افراد مبتلا است و در زنان بیشتر از مردان شایع است.
• مشکلات شناختی: مشکلات شناختی، مانند مشکل در حافظه و تمرکز، در افراد مبتلا شایع است. برخی از مطالعات نشان داده اند که این مشکلات ممکن است در زنان بیشتر از مردان باشد.
• بی اختیاری مثانه: بی اختیاری مثانه یک مشکل شایع در افراد مبتلا است و در زنان بیشتر از مردان شایع است.

آمپول بیماری ام اس

انواع مختلفی از آمپول های ام اس وجود دارد که می توان از آنها برای درمان این بیماری استفاده کرد. نوع آمپولی که برای شما تجویز می شود به نوع مولتیپل اسکلروزیس شما، شدت علائمتان و سابقه پزشکی تان بستگی دارد.

برخی از آمپول های رایج ام اس عبارتند از:

• اینترفرون بتا-۱a (Avonex، Rebif): این نوع آمپول معمولاً هفته ای یک یا سه بار تزریق می شود. اینترفرون بتا-۱a با کمک به کاهش تعداد عود بیماری و کند کردن پیشرفت آن عمل می کند.

اینترفرون بتا-۱b (Betaseron): این نوع آمپول معمولاً هر روز زیر پوست تزریق می شود. اینترفرون بتا-۱b به روشی مشابه اینترفرون بتا-۱a عمل می کند.

گلاتیرامر استات (Copaxone): این نوع آمپول معمولاً هر روز زیر پوست تزریق می شود. گلاتیرامر استات با کمک به کاهش تعداد عود بیماری عمل می کند.

ناتالیزوماب (Tysabri): این نوع آمپول معمولاً هر ماه به صورت داخل وریدی تزریق می شود. ناتالیزوماب با کمک به جلوگیری از حمله سلول های ایمنی بدن به سیستم عصبی عمل می کند.

آلمتوزوماب (Lemtrada): این نوع آمپول معمولاً به صورت داخل وریدی برای پنج روز متوالی هر شش ماه یکبار تجویز می شود. آلمتوزوماب با کمک به از بین بردن سلول های ایمنی بدن که به سیستم عصبی حمله می کنند، عمل می کند.

·  داکلیزوماب (Zinbryta): این نوع آمپول معمولاً هر ماه به صورت داخل وریدی تزریق می شود. داکلیزوماب به روشی مشابه ناتالیزوماب عمل می کند.

·  پونگیتید (Plegridy): این نوع آمپول معمولاً هر دو هفته یکبار زیر پوست تزریق می شود. پونگیتید به روشی مشابه اینترفرون بتا-۱a عمل می کند.

·  اوزانیمود (Kesimpta): این نوع آمپول معمولاً هر ماه به صورت داخل وریدی تزریق می شود. اوزانیمود به روشی مشابه ناتالیزوماب عمل می کند

درمان ام اس در کلینیک ویستان تهران

کلینیک ویستان در تهران یکی از مراکز تخصصی برای درمان بیماری (Multiple Sclerosis) است. در این کلینیک، متخصصان مغز و اعصاب با تجربه ای مانند دکتر شبنم رفیع زاده و دکتر مهسا موسوی فعالیت می کنند. این پزشکان با استفاده از روش های نوین و موثر درمانی مانند تزریق دارو، طب سوزنی، توانبخشی و مشاوره، سعی در بهبود کیفیت زندگی بیماران دارند

بهترین متخصص ام اس در تهران.

انتخاب بهترین متخصص در تهران می تواند دشوار باشد، زیرا متخصصان مغز و اعصاب و فوق تخصص های ام اس زیادی در شهر وجود دارند. در اینجا چند نکته وجود دارد که می تواند به شما در انتخاب مناسب ترین فرد برای شما کمک کند:

• توصیه های شخصی را بخواهید: از دوستان، خانواده و سایر افراد مبتلا در مورد متخصصان مولتیپل اسکلروزیس که می شناسند و دوست دارند، سوال کنید.
• آنلاین تحقیق کنید: نظرات بیماران را در مورد متخصصان مختلف ام اس در وب سایت های مختلف بخوانید.
• صلاحیت ها و تجربه را در نظر بگیرید: به دنبال متخصصی باشید که در یک برنامه آموزشی معتبر آموزش دیده باشد و تجربه زیادی در درمان داشته باشد.
• سبک ارتباطی را در نظر بگیرید: مطمئن شوید که با متخصصی که انتخاب می کنید احساس راحتی می کنید و می توانید به راحتی با او در مورد بیماری خود صحبت کنید.
• مکان و دسترسی را در نظر بگیرید: متخصصی را انتخاب کنید که مطبش در مکانی مناسب برای شما باشد و به راحتی بتوانید به آن دسترسی داشته باشید.

در اینجا لیستی از ده متخصص برتر مغز و اعصاب در تهران برای درمان مولتیپل اسکلروزیس آورده شده است:

1. دکتر حمیدرضا ترابی – بورد تخصصی بیماریهای مغز و اعصاب (نورولوژی) و متخصص ام اس

2. دکتر عبدالرضا ناصر مقدسی – متخصص بیماریهای مغز و اعصاب و فلوشیپ ام اس

3. دکتر جواد حسینی نژاد – متخصص مغز و اعصاب و فلوشیپ ام اس

4. دکتر فرامرز ذاکری – متخصص مغز و اعصاب و فلوشیپ ام اس

5. دکتر مونا حجازی – متخصص مغز و اعصاب و فلوشیپ ام اس

6. دکتر ناصر مهربان – متخصص مغز و اعصاب و فلوشیپ ام اس

7. دکتر آیدا فرزانه – متخصص مغز و اعصاب و فلوشیپ ام اس

8. دکتر ساناز معصومی – متخصص مغز و اعصاب و عضو انجمن نورولوژی ایران

9. دکتر محمد جواد فرج پور – متخصص مغز و اعصاب و فلوشیپ ام اس

10. دکتر تیفا یکتانژاد – متخصص مغز و اعصاب و فلوشیپ ام اس

این پزشکان با تجربه و تخصص خود می توانند به بیماران مبتلا به ام اس کمک کنند تا کیفیت زندگی بهتری داشته باشند.

بیشتر بخوانید:ویزیت متخصص داخلی در منزل 24 ساعته و فوری با بهترین پزشک ها

آیا بیماری ام اس ارثی است؟

بیماری ام اس به طور مستقیم ارثی محسوب نمی شود، به این معنی که شما نمی توانید ژنی را به ارث ببرید که به طور قطعی باعث ابتلا به این بیماری شود. با این حال، داشتن سابقه خانوادگی خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می دهد.

اگر یکی از اعضای خانواده نزدیک شما، مانند والدین، خواهر یا برادر شما مبتلا به ام اس باشد، خطر ابتلای شما به این بیماری حدود 2 تا 3 درصد است. این در مقایسه با خطر ابتلا به ام اس در جمعیت عمومی که حدود 0.1 درصد است، بیشتر است.

محققان معتقدند که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی در ایجاد بیماری نقش دارند.

• عوامل ژنتیکی:
  • برخی از ژن ها، به ویژه ژن های مرتبط با سیستم ایمنی بدن، شما را بیشتر در معرض خطر ابتلا به مولتیپل اسکلروزیس قرار می دهند.
  • با این حال، داشتن این ژن ها به معنای ابتلای قطعی به ام اس نیست.
• عوامل محیطی:
  • عوامل مختلفی مانند عفونت های ویروسی، کمبود ویتامین D و قرار گرفتن در معرض سموم خاص می تواند خطر ابتلا به ام اس را در افراد دارای استعداد ژنتیکی افزایش دهد.

مهم است که به یاد داشته باشید که:

• داشتن سابقه خانوادگی مولتیپل اسکلروزیس به معنای ابتلای قطعی به این بیماری نیست.
• بسیاری از افراد با سابقه خانوادگی هرگز به این بیماری مبتلا نمی شوند.
• هیچ راهی برای پیش بینی قطعی اینکه چه کسی به مبتلا می شود وجود ندارد

آیا بیماری ام اس درمان دارد؟

در حال حاضر هیچ درمان قطعی وجود ندارد. با این حال، درمان های زیادی وجود دارد که می تواند به کنترل علائم، کند کردن پیشرفت بیماری و بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا کمک کند.

انواع مختلفی از درمان ها برای ام اس وجود دارد، از جمله:

• داروهای اصلاح کننده بیماری (DMDs): این داروها می توانند با کمک به کاهش تعداد عود بیماری و کند کردن پیشرفت آن عمل کنند. DMD ها به صورت خوراکی، تزریقی یا داخل وریدی تجویز می شوند.
• کورتیکواستروئیدها: این داروها می توانند برای درمان عود بیماری استفاده شوند. آنها به صورت خوراکی یا داخل وریدی تجویز می شوند.
• فیزیوتراپی: فیزیوتراپی می تواند به شما کمک کند تا قدرت، تعادل و هماهنگی خود را حفظ یا بهبود بخشید.
• کاردرمانی: کاردرمانی می تواند به شما کمک کند تا با چالش های زندگی روزمره با ام اس کنار بیایید.
• گفتاردرمانی: گفتاردرمانی می تواند به شما کمک کند تا با مشکلات گفتاری یا بلع ناشی از ام اس مقابله کنید.

نوع درمان یا درمان هایی که برای شما مناسب است به نوع ام اس شما، شدت علائمتان و سابقه پزشکی تان بستگی دارد.

آیا بیماری ام اس کشنده است؟

بیماری مولتیپل اسکلروزیس به طور مستقیم کشنده نیست.

با این حال، می تواند باعث ناتوانی های قابل توجه و در برخی موارد نادر، عوارض تهدید کننده زندگی شود.

علل اصلی مرگ افراد مبتلا ms عبارتند از:

• عفونت ها: افراد مبتلا به دلیل آسیب سیستم ایمنی بدنشان بیشتر در معرض عفونت ها، به ویژه عفونت های ریه هستند.
• بیماری های قلبی عروقی: می تواند خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی مانند سکته مغزی و حمله قلبی را افزایش دهد.
• مشکلات تنفسی: در برخی موارد، می تواند به عضلات تنفسی آسیب برساند و باعث مشکلات تنفسی شود.
• خودکشی: متاسفانه، افراد مبتلا به دلیل چالش های زندگی با این بیماری در معرض خطر بیشتری برای خودکشی هستند.

با این حال، مهم است که به یاد داشته باشید که اینها عوارض نادر هستند.

بسیاری از افراد مبتلا عمر طولانی و سالمی دارند.

با درمان مناسب و مدیریت سبک زندگی، می توانید علائم خود را کنترل کنید، خطر عوارض را کاهش دهید و کیفیت زندگی خود را بهبود بخشید

بیماری ام اس وازدواج

ابتلا به بیماری ام اس می تواند چالش های خاصی را در روابط و ازدواج به وجود آورد، اما این به معنای غیرممکن بودن ازدواج شاد و موفق برای افراد مبتلا به ام اس نیست. با درک درست بیماری، صبر، ارتباط باز و حمایت، زوجین مبتلا به ام اس می توانند بر این چالش ها غلبه کرده و یک زندگی مشترک قوی و رضایت بخش بسازند.

در اینجا چند نکته برای ازدواج موفق آورده شده است:

قبل از ازدواج:

• درباره بیماری خود با شریک زندگی تان صحبت کنید: مهم است که قبل از ازدواج گفتگوی صادقانه و کاملی با شریک زندگی خود در مورد ام اس، علائم، درمان ها و چالش های احتمالی آن داشته باشید.
• سوالات خود را بپرسید و به سوالات شریک زندگی تان پاسخ دهید: برای درک کامل بیماری و تأثیر آن بر زندگی تان، از یکدیگر سوالات زیادی بپرسید.
• انتظارات واقع بینانه را تعیین کنید: درباره نقش ها و مسئولیت ها در رابطه خود و چگونگی مدیریت بیماری در زندگی مشترک تان صحبت کنید.
• با هم به دنبال مشاوره یا گروه های حمایتی باشید: می توانید با یک مشاور یا درمانگر صحبت کنید تا در مورد چالش های خاص ازدواج با ام اس راهنمایی و پشتیبانی دریافت کنید. همچنین می توانید به گروه های حمایتی برای افراد مبتلا و همسرانشان بپیوندید.

در طول ازدواج:

• ارتباط باز و صادقانه را حفظ کنید: با یکدیگر در مورد احساسات، نیازها و نگرانی های خود در مورد بیماری و زندگی مشترکتان به طور مرتب و صادقانه صحبت کنید.
• از یکدیگر حمایت عاطفی و عملی کنید: همدلی، درک و تشویق یکدیگر می تواند در مقابله با چالش های مرتبط با ms بسیار مفید باشد.
• به عنوان یک تیم عمل کنید: در تصمیم گیری ها و حل مشکلات مربوط به بیماری و زندگی تان با یکدیگر همکاری کنید.
• مراقب سلامت خود باشید: هر دوی شما باید به سلامت جسمی و روانی خود توجه کنید. رژیم غذایی سالم داشته باشید، به طور مرتب ورزش کنید، به اندازه کافی بخوابید و در صورت نیاز از کمک های حرفه ای استفاده کنید.
• از کمک و منابع دیگران بهره مند شوید: از خانواده، دوستان و سایر افراد حمایتی برای کمک در انجام کارهای خانه، مراقبت از فرزندان یا ارائه پشتیبانی عاطفی دریغ نکنید.
• انعطاف پذیر باشید: ممکن است لازم باشد برنامه ها و انتظارات خود را در طول زمان با توجه به نوسانات بیماری تنظیم کنید.
• امیدوار باشید: با وجود چالش ها، به یاد داشته باشید که می توانید با هم بر آنها غلبه کرده و یک زندگی مشترک شاد و پرمعنایی بسازید.

به یاد داشته باشید که هر رابطه ای منحصر به فرد است و هیچ رویکردی برای همه وجود ندارد. مهم ترین چیز این است که با یکدیگر صادق و شفاف باشید، از یکدیگر حمایت کنید و به عنوان یک تیم برای غلبه بر چالش ها و ساختن یک رابطه قوی و پایدار تلاش کنید.

بیماری ام اس چگونه شروع می شود؟

شروع بیماری می تواند متفاوت باشد و از فردی به فرد دیگر متفاوت است. در برخی افراد، علائم به تدریج و در طول زمان ظاهر می شوند، در حالی که در برخی دیگر ممکن است ناگهانی و شدید باشند.

در برخی موارد، اولین علامت ممکن است یک عود باشد. عود به دوره ای از بدتر شدن علائم گفته می شود که معمولاً چند روز یا چند هفته طول می کشد و سپس به طور کامل یا جزئی فروکش می کند.

عودها می توانند توسط عوامل مختلفی مانند عفونت، استرس یا گرما تحریک شوند.

با گذشت زمان، الگوی علائم در افراد مختلف می تواند متفاوت باشد. برخی از افراد ممکن است دوره های عود مکرر و شدید را تجربه کنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است دوره های طولانی بدون هیچ گونه علائم جدیدی داشته باشند.

هیچ راهی برای پیش بینی اینکه بیماری در یک فرد خاص چگونه شروع می شود یا پیشرفت می کند وجود ندارد.

با این حال، تشخیص زودهنگام و درمان مناسب می تواند به کنترل علائم، کند کردن پیشرفت بیماری و بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا کمک کند.

بیماری ام اس چگونه تشخیص داده می شود؟

تشخیص بیماری می تواند دشوار باشد زیرا علائم آن می تواند شبیه به سایر بیماری های عصبی باشد. با این حال، چندین آزمایش وجود دارد که می تواند به پزشکان در تشخیص این بیماری کمک کند.

مراحل معمول تشخیص ms عبارتند از:

1. معاینه فیزیکی و تاریخچه پزشکی: پزشک سوالاتی در مورد علائم، سابقه پزشکی خانوادگی و سایر عوامل خطر شما می پرسد. آنها همچنین یک معاینه فیزیکی انجام می دهند تا به دنبال علائم مانند ضعف، بی حسی، مشکلات بینایی و عدم تعادل باشند.

2. آزمایشات عصبی: این آزمایشات توانایی شما در حرکت، احساس و تفکر را ارزیابی می کند. آنها می توانند به پزشکان کمک کنند تا مشخص کنند که کدام قسمت از سیستم عصبی شما تحت تأثیر قرار گرفته است.

3. تصویربرداری با ام آر آی: ام آر آی از میدان های مغناطیسی و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر دقیق از مغز و نخاع شما استفاده می کند. این تصاویر می تواند به پزشکان در مشاهده ضایعات یا پلاک هایی که یکی از ویژگی های ام اس است کمک کند.

4. آزمایش مایع نخاع: این آزمایش شامل گرفتن نمونه ای از مایع نخاع شما، که مایعی است که مغز و نخاع شما را احاطه می کند، برای تجزیه و تحلیل است.

پزشکان برای تشخیص از معاینه فیزیکی، تاریخچه پزشکی، نتایج آزمایشات عصبی، تصاویر ام آر آی و نتایج آزمایش مایع نخاع شما استفاده خواهند کرد.

معیارهای مک دونالد که توسط انجمن بین المللی تحقیقات ام اس (MSRA) منتشر شده است، معیارهای مورد استفاده برای تشخیص ام اس را تعریف می کند. این معیارها شامل موارد زیر است:

• شواهد بالینی از اختلال در عملکرد عصبی در دو مکان جداگانه در زمان و فضا.
• شواهد از ضایعات در MRI مغز یا نخاع که با ام اس سازگار است.
• شواهدی از التهاب در مایع نخاع.

اگر مشکوک به ابتلا هستید، مهم است که به پزشک مراجعه کنید تا ارزیابی شوید. تشخیص زودهنگام و درمان می تواند به کنترل علائم، کند کردن پیشرفت بیماری و بهبود کیفیت زندگی شما کمک کند

داروی بیماری ام اس

داروها را می توان به دسته های مختلفی طبقه بندی کرد:

1. داروهای اصلاح کننده بیماری (DMTs): این داروها با هدف تغییر روند بیماری عمل می کنند. آنها می توانند به کاهش تعداد عود، کند کردن پیشرفت ناتوانی و کاهش تعداد و اندازه ضایعات مغزی کمک کنند. DMT ها به صورت تزریقی، خوراکی یا وریدی تجویز می شوند.

برخی از DMT های رایج عبارتند از:

فینگولیمود (Gilenya): این دارو به صورت خوراکی تجویز می شود.

دی متیل فومارات (Tecfidera): این دارو به صورت خوراکی تجویز می شود

اوزانیمود (Kesimpta): این دارو به صورت خوراکی تجویز می شود

·  پونوری (Ponstel): این دارو به صورت خوراکی تجویز می شود.

·  مایزن (Mayzent): این دارو به صورت خوراکی تجویز می شود.

. داروهای کورتیکواستروئید: این داروها برای کاهش التهاب استفاده می شوند و معمولاً برای درمان عود استفاده می شوند. آنها می توانند به صورت خوراکی یا داخل وریدی تجویز شوند.

3. داروهای ضد اسپاسم عضلانی: این داروها برای کاهش اسپاسم عضلانی استفاده می شوند. آنها می توانند به صورت خوراکی یا عضلانی تجویز شوند.

4. داروهای ضد درد: این داروها برای کاهش درد استفاده می شوند. آنها می توانند به صورت خوراکی، موضعی یا داخل وریدی تجویز شوند.

5. داروهای ضد افسردگی: این داروها برای درمان افسردگی که می تواند یک عارضه جانبی شایع باشد، استفاده می شوند.

6. داروهای اختلال نعوظ: این داروها می توانند برای درمان اختلال نعوظ که می تواند یک عارضه جانبی باشد، استفاده شوند.

بیشتر بخوانید: قرص ناپروکسن برای چی خوبه؟

عاقبت بیماری ام اس

به طور کلی، افراد مبتلا امید به زندگی طبیعی دارند و بسیاری از آنها می توانند زندگی طولانی و پرباری داشته باشند.

عوامل متعددی می توانند بر عاقبت بیماری تأثیر بگذارند، از جمله:

• نوع ام اس: به طور کلی، افراد مبتلا به ms عودکننده-بهبودی (RRMS) عاقبت بهتری نسبت به افراد مبتلا به ام اس پیشرونده اولیه (PPMS) دارند.
• سن شروع: افرادی که در سنین پایین تر مبتلا می شوند، ممکن است عاقبت بهتری نسبت به افرادی که در سنین بالاتر به این بیماری مبتلا می شوند، داشته باشند.
• شدت علائم: افرادی که علائم خفیف تری دارند، ممکن است عاقبت بهتری نسبت به افرادی که علائم شدیدتری دارند، داشته باشند.
• پاسخ به درمان: افرادی که به درمان به خوبی پاسخ می دهند، ممکن است عاقبت بهتری نسبت به افرادی که به درمان پاسخ خوبی نمی دهند، داشته باشند.

با وجود اینکه هیچ درمانی وجود ندارد، درمان های زیادی وجود دارد که می تواند به کنترل علائم، کند کردن پیشرفت بیماری و بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا کمک کند.

این درمان ها شامل داروها، فیزیوتراپی، کاردرمانی و وسایل کمکی می شوند.

سوالات متداول در مورد بیماری ام اس

در اینجا به برخی از سوالات متداول در مورد بیماری (Multiple Sclerosis) پاسخ داده شده است:

1. آیا بیماری ام اس واگیر دار است؟

خیر، واگیر دار نیست. این بیماری ریشه ژنتیکی دارد و ممکن است در اعضای یک خانواده دیده شود، اما تماس با فرد مبتلا باعث انتقال بیماری نمی شود

2. آیا ام اس کشنده است؟

خیر، به طور کلی کشنده نیست. اکثر بیماران مبتلا طول عمر طبیعی یا نزدیک به طبیعی دارند

3. آیا ام اس درمان قطعی دارد؟

در حال حاضر، درمان قطعی ندارد. داروها و روش های درمانی موجود می توانند روند بیماری را کند و تعداد حملات را کاهش دهند، اما هیچ یک درمان قطعی نیستند

4. آیا ام اس ارثی است؟

ریشه ژنتیکی دارد و در خانواده درجه اول بیمار شایعتر است، اما این به معنی نیست که اگر پدر یا مادری مبتلا بود، حتماً بچه ها نیز به این بیماری مبتلا میشوند

5. چه آزمایش هایی برای تشخیص ام اس لازم است؟

برای تشخیص ، ابتدا به علائم بیمار توجه می شود. در صورت مشکوک بودن ، ام آر آی مغز و نخاع انجام می شود. در صورت نیاز، مایع مغزی نخاعی نیز بررسی می شود